หลายร้อยความรู้สึกที่พร่ำพรรณนาออกมาปนกับความรู้สึกเศร้า

ตอนนั้นฉันพยายามบอกกับตัวเองว่า...กรูต้องแข็งแรงให้ได้....

คำตอบสุดท้ายคือเจงๆกรูอ่อนแอมากต่างหากที่มาพร่ำบอกตัวเอง

เหมือนสะกดจิตตัวเองมากกว่า....เรียกว่าหลอกตัวเองน่าจะเหมาะกว่านะ

.....

ตอนนี้...ฉันไม่เคยพูดหรือเตือนสิ่งเหล่านั้นอีกแล้ว

เราปล่อย....ปล่อยให้เราเศร้ามาเต็มที่แล้ว

เราเหนื่อยที่เดินตามเพราะเรายิ่งเดินหาเค้ายิ่งเดินหนี

วันนี้เราหยุด....เราไม่เคยหยุดรักเค้า...ที่หยุดคือ

เราหยุดเดินตามเพื่อเราจะไม่ได้เห้นเค้าว่าไกลไปกว่านี้เท่านั้น

เหมือนคล้ายๆกับตายจากกัน

เค้าเป้นคนเลือกทางนี้ให้เรานานแล้ว

มันถึงเวลา...มันถึงเวลานานแล้วล่ะ

ก็เค้าผลักออกจากชีวิตเค้านานแล้ว

ที่ผ่านมาเรามัวแต่ฝืนแรงที่เค้าผลักเราเลยเจ็บและเหนื่อย

ตอนนี้เค้ายิ่งผลักเราแรงเท่าไหร่

เราจะตามใจเค้า

เราจะไปตามแรงมือของเค้า

ให้เค้าได้มีความสุขที่ไม่มีเรา

ไม่หรอก...ฉันไม่มีค่าอารายกับความรู้สึกของเค้าเลย

ต่างหาก....สำคัญตัวผิดแล้วพลอยเอ๊ย 

........

เค้าไม่มีอารายจาพูดนอกจากที่เค้าทำทุกอย่าง

เพราะเค้ารักตัวเอง  แต่ตัวเองไม่ได้ต้องการเค้าไม่ว่าจะเป้นอารายก้ตาม

เพราะเค้าเป้นคนเอาแต่ใจและคิดถึงแต่ตัวของเค้าเอง

เค้าก็คงต้องไปตามแรงที่ตัวเองผลักเค้าล่ะ

เค้ายินดี

 

 

edit @ 12 Apr 2009 15:03:37 by \ (*0*) /